امشبی را کز می پندار، مست افتاده ایم

گوش ما را بهره از شور هزار آوا مباد!

غرق سرگردانی ی خویشیم چون گرداب ژرف

هیچمان اندیشه از آشفتن دریا مباد!

با تو، سیمین، وحشت هشیاری فردا مباد!