چون روزگار غم که رود، رفته ایم و یار

رفتیم و کس نگفت ز یاران که یار کو؟

آن رفته شکسته دل بی قرار کو؟

حق بود اگر نگفت که آن روزگار کو؟

چون می روم به بستر خود می کشد خروش

هر ذره تنم به نیازی که یار کو؟