از بس که دل تپید که راه فرار کو؟

چون می روم به بستر خود می کشد خروش

هر ذره تنم به نیازی که یار کو؟

آرید خنجری که مرا سینه خسته شد

آن شعله نگاه پر از آرزو چه شد؟

وان بوسه های گرم فزون از شمار کو؟

آن سینه یی که جای سرم بود از چه نیست؟