آن صبح کاذبی که به شامم دمید و رفت

در آسمان خاطرم آن اختر امید

دردا که چون شهاب طلایی دوید و رفت

بر گو، خدای را، به دیار که می دمد

یاد شکیب سوز تو- ای آسنا- شبی

در موج عطر بستر من آرمید و رفت

در آفتاب لطف تو تا دیگری نشست