چون سایه عاشق تو به کنجی خزید و رفت

یاد شکیب سوز تو- ای آسنا- شبی

در موج عطر بستر من آرمید و رفت

در آفتاب لطف تو تا دیگری نشست

ترسم چو باز آیی و پرسم ز عشق خویش

گویی چو شور مستیم از سر پرید و رفت

سیمین! اگر چه رفت و تو تنها شدی ولیک