سیمین! اگر چه رفت و تو تنها شدی ولیک

چون سایه عاشق تو به کنجی خزید و رفت

ترسم چو باز آیی و پرسم ز عشق خویش

گویی چو شور مستیم از سر پرید و رفت

این بس که در دلت شرری آفرید و رفت.