تو سرمه یی که به چشم خیال می کشمت

به لاله زار نوازشگر افق گذر است

قفس نکاست ز آزادگی که مرغ چمن

اسیر منت خاطر گداز بال و پر است

اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است

تو رفته را به کنار آورم دگر؟ هیهات!

مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟