تو رفته را به کنار آورم دگر؟ هیهات!

اسیر منت خاطر گداز بال و پر است

تو سرمه یی که به چشم خیال می کشمت

اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است

مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟

چگونه در صدف سینه باز پرورمت

که دست دشمن من بوسه گاهت ای گهر است