چگونه در صدف سینه باز پرورمت

اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است

تو رفته را به کنار آورم دگر؟ هیهات!

مرا چه سود که سروی به خانه دگر است؟

که دست دشمن من بوسه گاهت ای گهر است

به دیده پرده مژگان کشیده ام که مگر

نبینی آتش دل را که باز شعله ور است