چو غنچه حقه رازم، که آفتاب بلند

که دست دشمن من بوسه گاهت ای گهر است

به دیده پرده مژگان کشیده ام که مگر

نبینی آتش دل را که باز شعله ور است

به تیغ بر دهن گل زند که پرده در است

به دامن تو نشینم دوباره؟ دورم باد!

که این جدا شده عاشق نه خاک رهگذر است