که این جدا شده عاشق نه خاک رهگذر است

چو غنچه حقه رازم، که آفتاب بلند

به تیغ بر دهن گل زند که پرده در است

به دامن تو نشینم دوباره؟ دورم باد!

گل سحر بدمد در شبم که سیمین گفت:

ستاره دانه افشانده گل سحر است.