منی که داده ام از دست، اختیار ترا

زبان شعله به گوشم به بی قراری گفت

حدیث سستی قول تو و قرار ترا

ز من جدا شده یی همچو بوی گل از گل

شدی شراب و شدم مست بوسه تو شبی

کنون چه چاره کنم محنت خمار ترا؟

به سینه چون گل عشقت نمی توانم زد