به سینه چون گل عشقت نمی توانم زد

منی که داده ام از دست، اختیار ترا

شدی شراب و شدم مست بوسه تو شبی

کنون چه چاره کنم محنت خمار ترا؟

به دیده می شکنم خار انتظار ترا

چو بوی گل چه شود گر شبی به بال نسیم

سبک برایم و گیرم ره دیار ترا