به دیده می شکنم خار انتظار ترا

شدی شراب و شدم مست بوسه تو شبی

کنون چه چاره کنم محنت خمار ترا؟

به سینه چون گل عشقت نمی توانم زد

چو بوی گل چه شود گر شبی به بال نسیم

سبک برایم و گیرم ره دیار ترا

همان فریفته سیمین با وفای توام