چون چمن به هر صحرا، دامن از چه گستردی؟

گرم شد ز سوز من، محفل طرب جویان

هیزم زمستان شد، گلبنی که پروردی

بر سر تو می بینم، پای هرزه پویان را

نوبهار می آرد، گل به هدیه بستان را

ای تو نوبهار من! بهر من چه آوری؟

جان بی نصیبم را بهره یی نمی بخشی