نوبهار می آرد، گل به هدیه بستان را

هیزم زمستان شد، گلبنی که پروردی

بر سر تو می بینم، پای هرزه پویان را

چون چمن به هر صحرا، دامن از چه گستردی؟

ای تو نوبهار من! بهر من چه آوری؟

جان بی نصیبم را بهره یی نمی بخشی

آتشی ولی دوری، بوسه یی ولی سردی