شکوه کم کن ای سیمین زانکه همچو اشک من

آتشی ولی دوری، بوسه یی ولی سردی

در نگاه خاموشش راز عاشقی گم شد

ای نگاه مشتاقم! از پی چه می گردی؟

آفریده رنجی، پروریده دردی.