تا سوی من آمد چو شهابی گذران بود

آن دیده که با مهر به سویم نگران بود

دیدم که نهانی نظرش با دگران بود

آن اختر تابنده - که پنداشتمش عشق-

بشکست مرا پشت ز سردی که به من کرد

من شاخه گل بودم و او برف گران بود

با آب روان، برگ گل ریخته می رفت