نرگس ز چه با غنچه در آمیخت؟ که مشکل

من شاخه گل بودم و او برف گران بود

با آب روان، برگ گل ریخته می رفت

خوش، آن که چنین در سفرش هم سفران بود

با کور دلان صحبت صاحب نظران بود

رقصید و به همراه صبا طره برافشاند

گفتی که چو ما بید زآشفته سران بود