که نسیم شاخسارش نفس سحر نباشد

تویی آن گهر که کس قدر ترا نمی شناسد

ز چه بازوان من حلقه این گهر نباشد

غم دوریت نهالی است به باغ شب شکفته

به رخم نمی کند آتش بوسه لبت گل

چه ثمر ز عودسوزی که در او شرر نباشد؟

چو عروسکم ز سردی، که دو دیده بلورم