چون شاخه تر، کس نشد آزرده ز دودم

در خود زده ام دست، سبو رهبریم کرد

وز خود شده ام مست، ز می پند شنودم

چون عودم و خود سوختنم رونق بزم است

حیرت زده از دیدن نایاری ی یاران

چون روزنه شد چشم، سراپای وجودم

بی بهره ز ره پویی خود هر شبه چون مهر