حیرت زده از دیدن نایاری ی یاران

وز خود شده ام مست، ز می پند شنودم

چون عودم و خود سوختنم رونق بزم است

چون شاخه تر، کس نشد آزرده ز دودم

چون روزنه شد چشم، سراپای وجودم

بی بهره ز ره پویی خود هر شبه چون مهر

در بستری از خون دل خویش غنودم