چون روزنه شد چشم، سراپای وجودم

چون عودم و خود سوختنم رونق بزم است

چون شاخه تر، کس نشد آزرده ز دودم

حیرت زده از دیدن نایاری ی یاران

بی بهره ز ره پویی خود هر شبه چون مهر

در بستری از خون دل خویش غنودم

سیمین شده دشت سخن از پرتو شعرم