بی بهره ز ره پویی خود هر شبه چون مهر

چون شاخه تر، کس نشد آزرده ز دودم

حیرت زده از دیدن نایاری ی یاران

چون روزنه شد چشم، سراپای وجودم

در بستری از خون دل خویش غنودم

سیمین شده دشت سخن از پرتو شعرم

رشک مه گردونم از این نقره که سودم.