تو ز لطف رخصتم ده، که بیا بیا و بنشین

سحری به دلنوازی ز درم درآ و بنشین

به کنار خود به بازی بنشان مرا و بنشین

من اگر ادب پسندم، ننشینم و نخندم

همه دشمنند و بد سر، که زنند حلقه بر در

به رخ حسود مگشا، در این سرا و بنشین

چو حیا کنم حذر کن، به ملامتم نظر کن