که ز سبز جامه چون گل، به صفا درآ و بنشین

همه دشمنند و بد سر، که زنند حلقه بر در

به رخ حسود مگشا، در این سرا و بنشین

چو حیا کنم حذر کن، به ملامتم نظر کن

شنوند اگر خروشم، تو به بوسه کن خموشم

نفسی مکن لب خود ز لبم جدا و بنشین

چو ز دست رفته باشم، به بر تو خفته باشم