گوری بده، خدایا! زندان پیکر من

تا از نبود و بودم، کس را خبر نباشد

خواهم که آتش افتد، در شهر آشنایی

وز ننگ آشنایان، بر جا اثر نباشد

تا از بهانه جویی، دل دربدر نباشد

پایم چو پایه رز، یارب شکسته بهتر

تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد