تا از بهانه جویی، دل دربدر نباشد

خواهم که آتش افتد، در شهر آشنایی

وز ننگ آشنایان، بر جا اثر نباشد

گوری بده، خدایا! زندان پیکر من

پایم چو پایه رز، یارب شکسته بهتر

تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد

پیمانه تنم را، بشکن که بر لب من