پایم چو پایه رز، یارب شکسته بهتر

وز ننگ آشنایان، بر جا اثر نباشد

گوری بده، خدایا! زندان پیکر من

تا از بهانه جویی، دل دربدر نباشد

تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد

پیمانه تنم را، بشکن که بر لب من

لب های باده نوشان، شب تا سحر نباشد