پیمانه تنم را، بشکن که بر لب من

تا از بهانه جویی، دل دربدر نباشد

پایم چو پایه رز، یارب شکسته بهتر

تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد

لب های باده نوشان، شب تا سحر نباشد

چون موج از آن سزایم این سرشکستگی شد

کز صخره های تهمت، دل را حذر نباشد