لب های باده نوشان، شب تا سحر نباشد

پایم چو پایه رز، یارب شکسته بهتر

تا از حریم خویشم، بیرون گذر نباشد

پیمانه تنم را، بشکن که بر لب من

چون موج از آن سزایم این سرشکستگی شد

کز صخره های تهمت، دل را حذر نباشد

در شام غم که گردد، همراز و همدم من؟