جان چون نخندد چون ز تن در لطف جانان می رود

عالم پر از حمد و ثنا از طوطیان آشنا

مرغ دلم بر می پرد چون ذکر مرغان می رود

بر ذکر ایشان جان دهم جان را خوش و خندان دهم

هر مرغ جان چون فاخته در عشق طوقی ساخته

چون من قفس پرداخته سوی سلیمان می رود

از جان هر سبحانیی هر دم یکی روحانیی