مرغ دلم بر می پرد چون ذکر مرغان می رود

سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می رود

آب حیات از عشق تو در جوی جویان می رود

عالم پر از حمد و ثنا از طوطیان آشنا

بر ذکر ایشان جان دهم جان را خوش و خندان دهم

جان چون نخندد چون ز تن در لطف جانان می رود

هر مرغ جان چون فاخته در عشق طوقی ساخته