تن خوشه خوشه داغم، ره باغ ارغوان زد

تو غم مرا چه دانی، که چه آتشم به جان زد

چو پرستوی مسافر، غم آشیان نداری

که به هر سفر توانی، به دیاری آشیان زد

بفرست نامه سویم، که به سبزه زار خطش