بفرست نامه سویم، که به سبزه زار خطش

تن خوشه خوشه داغم، ره باغ ارغوان زد

چو پرستوی مسافر، غم آشیان نداری

که به هر سفر توانی، به دیاری آشیان زد

ز لب لطیف رنگین، گل بوسه می توان زد

به خدا که سایه غم، ز سرم نمی شود کم

چو خبر نشد که سروم، به سر که سایبان زد