به خدا که سایه غم، ز سرم نمی شود کم

که به هر سفر توانی، به دیاری آشیان زد

بفرست نامه سویم، که به سبزه زار خطش

ز لب لطیف رنگین، گل بوسه می توان زد

چو خبر نشد که سروم، به سر که سایبان زد

به شبان هجر، خوابم، به دو دیده آمد آن دم

که سحر سجاف زرین، به کنار آسمان زد