که سحر سجاف زرین، به کنار آسمان زد

به خدا که سایه غم، ز سرم نمی شود کم

چو خبر نشد که سروم، به سر که سایبان زد

به شبان هجر، خوابم، به دو دیده آمد آن دم

به فلک زبانه خیزد، ز شرار جان سیمین

که زبانزد جهان شد، چو زعاشقی زبان زد.