شهد لب می رنگ من، آلوده با نیرنگ من

در حسرت دامی چنین، بیهوده دامن تر مکن

از عاشق پاکیزه خو، وصل من رسوا مجو

همبستر هر سفله را، با خویش هم بستر مکن

این جام افسون در مکش، این باده در ساغر مکن

چشمم اگر دارد نمی، ریزد به پای عالمی

زین گوهر بی آبرو، زنهار، انگشتر مکن