من و دامان دگر از پی دامان تو؟ حاشا!

با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم

شمع را شاهد احوال من و خویش مگردان

خلوتی خواسته ام با تو که تنها بنشینم

نه گیاهم که به هر دامن صحرا بنشینم

آن غبارم که گرم از سر دامن نفشانی

برنخیزم همه عمر و همین جا بنشینم