بی تو عاقبت کارم، می کشد به رسوایی

همچو نور، از چشمم، رفتی و نمی آیی

بی تو دیده جان را، بسته ام ز بینایی

تا زمن شدی غافل، سرزدم به هر محفل

از دورنگی ی یاران، وزفریب عیاران

دیدم و چه ها دیدم، یک به یک تماشایی

آ فتاب را دیدم، هفت رنگ و فهمیدم