در نگهم ترانه ها، در نگهش سخن کجا؟

غنچه دهان بسته یی، پیش لب شکفته ام

گرمی ی بوسه ام کجا،؟ سردی آن دهن کجا؟

نرگس و دیدگان من؟ وای از این ستمگری!

بر سر و سینه ام مکش، دست که خسته می شود!

نرمی ی پیکرم کجا؟ خرمن نسترن کجا؟

این همه هیچ، بهر تو، یار ز خود گذشته یی؟