سیمین! طلب یاریم از دوست خطا بود

همراه به هر قافله چون بانگ درا، من

تا بیشتر از غم، دل دیوانه بسوزد

برداشته شب تا به سحر دست دعا من

ای بی دل آشفته! کجا دوست؟ کجا من؟