در سنگلاخ خاطر من گل دمیده بود

عشقش ز جان تیره من سر کشیده بود

چون سبز جامه، غنچه صفت، پیکر مرا

از چشم ها نهفته و در بر کشیده بود

ای باغبان عشق! تو تا با خبر شدی