عشقم هزار پرده پرهیز سوخته

از چشم ها نهفته و در بر کشیده بود

ای باغبان عشق! تو تا با خبر شدی

لبهاش از لبم گل صد بوسه چیده بود

شوقم هزار جامه تقوا دریده بود

بر لوح ساده دل دیرآشنای من

رنگ هزار باغ و بهار آ رمیده بود