دیشب ز آشتی به برم تنگ خفته بود

چندی به قهر گر چه زما رخ نهفته بود

شب تا سحر نخفته و در پیش روی ماه

گه بوسه وام داده و گاهی گرفته بود

بودم بهار حسن که از همت لبش