سیمین نثار مقدم پر مهر دوست کرد

این راز اگرچه در دل تنگم نهفته بود

خاموش بود و قصه او را به گوش من

آن دل که می طپید به صد شور گفته بود

آن دانه های در که شب هجر سفته بود.