که یادگار بر او مانده نقش عشق کسی

جهان و شادی ی او کام دوستان را باد

پر شکسته ما باد و گوشه قفسی

از آن به خنجر حسرت نمی درم دل خویش

بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او

نرست لاله عشقی، شکوفه هوسی

سکوت جان من از دشت شد فزون که به دشت