نرست لاله عشقی، شکوفه هوسی

از آن به خنجر حسرت نمی درم دل خویش

که یادگار بر او مانده نقش عشق کسی

بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او

سکوت جان من از دشت شد فزون که به دشت

درای قافله یی بود و ناله جرسی

شکیب خویش نگه دار و دم مزن، سیمین!