درای قافله یی بود و ناله جرسی

بهار عمر مرا گر خزان رسد، که در او

نرست لاله عشقی، شکوفه هوسی

سکوت جان من از دشت شد فزون که به دشت

شکیب خویش نگه دار و دم مزن، سیمین!

که رفت عمر و ز اندوه او نمانده بسی.