غرق در پیکر زلال تو ماند

رفتم و آمدم چه دیدم... آه

کرده بود آفتاب، آب، تو را

تو شدی آب و جامه شعرم،

بر پرند سپید او جاوید

لکه مومی ی خیال تو ماند